Een rugzak die steeds zwaarder werd

Durkey vertelde een persoonlijk verhaal uit zijn jeugd. Hij groeide op in een gezin met zes kinderen waarin zijn vader ontbrak. Als oudste jongen voelde hij al jong een bepaalde verantwoordelijkheid. Ergens ontstond het gevoel: als papa er niet is, dan moet ik misschien iets van die plek innemen.

Op een ijskoude winterdag vroeg zijn jongere broertje of Durkey hem naar het schoolbusje wilde helpen. Buiten was alles spekglad. Samen schuifelden ze voorzichtig richting de bus.

Het ging goed. Tot vlak voor het einde. Zijn broertje gleed uit en viel. En terwijl Durkey zelf nauwelijks overeind kon blijven, hoorde hij zijn broertje zeggen:

Een klein moment. Maar voor Durkey bleef het niet klein. Jarenlang droeg hij die woorden met zich mee. Het gevoel dat hij had gefaald. Dat hij iemand had moeten beschermen en dat het hem niet was gelukt.

Tot hij er jaren later opnieuw met zijn broer over sprak. Zijn reactie? Hij wist nauwelijks waar Durkey het over had. De gebeurtenis die voor de één allang verdwenen was, was voor de ander jarenlang onderdeel geworden van zijn bagage.

Hoe groot hebben wij het gemaakt?

Soms is wat er gebeurd is echt pijnlijk. Soms zijn mensen daadwerkelijk tekortgeschoten. Soms zijn we verlaten, gekwetst, teleurgesteld of beschadigd.

Dat hoeven we niet kleiner te maken dan het is. Maar er komt ook een moment waarop we onszelf mogen vragen: hoe lang blijf ik dit dragen?

Want soms wordt iets in ons hoofd en hart steeds groter. We herhalen gesprekken. We bedenken wat we anders hadden moeten doen. We blijven teruggaan naar hetzelfde moment.

En ondertussen wordt de rugzak steeds zwaarder.

Je kunt mensen begeleiden. Je kunt van ze houden. Je kunt het beste met ze voorhebben. Maar je kunt niet voorkomen dat iemand soms valt.

Recycle je pijn

Bij MO geloven we niet dat jouw pijn het laatste hoofdstuk van jouw verhaal hoeft te zijn.

Misschien kun je wat je hebt meegemaakt niet veranderen. Maar je kunt wel bepalen wat je ermee doet.

Als je dan toch door iets heen bent gegaan, laat het dan niet voor niets zijn geweest. Misschien heeft jouw strijd je iets geleerd waarmee je straks iemand anders kunt helpen.

Misschien heeft afwijzing jou geleerd hoe belangrijk het is om anderen wél te zien. Misschien heeft het ontbreken van iemand in jouw leven ervoor gezorgd dat jij hebt besloten: ik wil voor anderen de persoon worden die ik zelf vroeger nodig had.

Dan verandert pijn langzaam van alleen een wond in een verhaal waar ook kracht uit kan groeien. Niet omdat de pijn mooi was. Maar omdat jij hebt besloten dat het jou niet klein krijgt.

Wat mag jij loslaten?

Soms houden we mensen vast die allang verder zijn gegaan. Een oude ruzie. Een teleurstelling. Iemand die er niet voor ons was. Een fout die we onszelf nog steeds verwijten. Of woorden die iemand ooit heeft uitgesproken en die jaren later nog steeds door ons hoofd gaan.

Maar loslaten betekent niet dat het nooit gebeurd is.

Loslaten betekent dat wat gebeurd is niet langer iedere dag bepaalt hoe jij vandaag leeft.

Soms begint groei precies op het moment dat je besluit: dit heeft lang genoeg mijn leven bepaald. Ik laat het los en ik ga verder.