Rekken en strekken

Tijdens deze avond van MO Family in Breda draaide het om één beeld: rekken en strekken.

Niet jezelf kapot trekken. Niet doen alsof alles mogelijk is. Maar wel onderzoeken of je leven misschien groter kan worden wanneer je voorzichtig buiten je vertrouwde grens durft te bewegen.

Een gespierde spijker

Durkey vertelde hoe hij vroeger erg dun was en door ziekte weinig energie had. Op een dag noemde iemand hem een “gespierde spijker”.

Die opmerking raakte hem. Maar er gebeurde ook iets anders. Er kwam vuur.

Hij besloot naar de sportschool te gaan. Dat was spannend. Niet alleen lichamelijk, maar ook in zijn hoofd. Wat vinden mensen van mij? Kijkt iedereen naar mij? Wat zullen ze denken van het gewicht dat ik pak?

De meeste mensen zijn niet zo met jou bezig

Week na week ontdekte hij iets wat veel mensen pas later beseffen: de meeste mensen zijn helemaal niet zo met jou bezig als jij denkt.

Iedereen is vooral bezig met zijn eigen strijd.

In de sportschool zag Durkey later allerlei soorten mensen. Groot. Klein. Dun. Zwaar. Ervaren. Beginnend. En juist de mensen die zichtbaar moeite hadden om überhaupt binnen te stappen, maakten indruk.

De grootste verandering begint vaak in je hoofd

De echte stap was niet het gewicht. De echte stap was: ik ben tóch gekomen.

Daar begint persoonlijke groei vaak. Niet bij een gigantisch resultaat. Maar bij het doorbreken van een grens die vooral in je hoofd stond.

Goedbedoeld advies kan soms te klein voor je worden

Durkey vertelde ook hoe hij jarenlang met ziekte leefde en vaak hoorde wat hij beter niet kon doen. Rust houden. Niet te veel belasten. Voorzichtig zijn.

Die adviezen kwamen vanuit zorg. Maar hij merkte ook dat een mens soms moet onderzoeken wat er ondanks beperkingen nog wél mogelijk is.

Hij begon klein. Met lichte gewichten. Met een andere mindset. Met de gedachte: ik ga het in ieder geval proberen.

Rekken zonder jezelf te breken

Dat is misschien wel het verschil. Groeien betekent niet dat je roekeloos alles negeert.

Groeien betekent dat je jezelf niet automatisch kleiner maakt dan nodig is.

Soms heb je iemand nodig die jou geruststelt. Maar soms heb je ook iemand nodig die je prikkelt. Iemand die iets in jou wakker maakt.

En toen wilde zijn dochter naar Londen

Toen kwam er een verhaal waarin Durkey zelf getest werd. Zijn dochter was zestien. Muziek zat al van jongs af aan in haar. Ze zag een podium en wilde erop. Ze wilde zingen.

Op een dag zei ze: “Papa, ik wil naar BIMM.” Een muziekschool. Klinkt mooi. Tot hij hoorde waar: Londen.

Als vader voelde hij meteen de spanning. Zestien jaar. Een ander land. Een grote stad. Kosten. Verantwoordelijkheid.

Breek je iemands spirit of word je de wind in de zeilen?

Durkey besefte dat hij jarenlang tegen zijn kinderen had gezegd: de wereld ligt aan je voeten. Ga ervoor.

Nu werden zijn eigen woorden getest. Als ouder heb je invloed. Je kunt een droom voeden. Maar je kunt hem ook heel snel kleiner maken.

Hij wist: als ik nu vanuit mijn eigen angst reageer, kan ik haar spirit breken.

Er kwamen oplossingen. Familie in Londen. Middelen. Een route. En uiteindelijk ging ze.

Durf jij weer zestien te zijn?

Dat verhaal draaide later om. Durkey begon zichzelf een vraag te stellen wanneer hij zelf voor iets spannends stond:

Iemand die nog niet alle beren op de weg ziet. Iemand die denkt in mogelijkheden. Iemand die nog niet bezig is met alle kritiek. Iemand die durft te geloven: misschien kan het wél.

Niet naïef. Maar vrij genoeg om te bewegen.

Het jongetje bij het touw

Aan het einde van de avond kwam nog een ander verhaal. Een jongen wilde dolgraag leren zwemmen. Zijn vader nam hem mee naar buitenwater.

Daar was een duidelijke grens aangegeven met een touw. Tot hier is het ondiep. Daarna wordt het diep. De jongen had nog geen zwemdiploma, dus zijn vader waarschuwde hem goed.

Niet voorbij dat touw.

De jongen begon te spelen. Hij kreeg plezier. Hij vergat zijn angst. Tot hij ineens het touw tegen zijn rug voelde. Hij draaide zich om en raakte compleet in paniek.

Hier kun je nog gewoon staan

Zijn vader zag iets anders. De jongen was nog helemaal niet verloren. Hij was vooral overweldigd door zijn eigen angst.

Toen zijn vader hem hielp om de situatie opnieuw te zien, kwam de simpele ontdekking:

De grens voelde levensgevaarlijk. Maar de werkelijkheid was op dat moment minder groot dan de paniek in zijn hoofd.

Soms moet je eerst voelen voordat theorie echt een les wordt

Je kunt kinderen boeken laten lezen. Je kunt iemand honderd keer uitleggen wat hij in moeilijke situaties moet doen. Maar het echte leven voelt anders.

Wanneer spanning echt komt. Wanneer je hart sneller klopt. Wanneer je even niet weet wat links of rechts is. Dan ontdek je wat er werkelijk in je zit.

Je moet soms ervaren. Proberen. Fouten maken. Voelen. En opnieuw leren kijken.

Waar mag jij iets verder uitrekken?

Misschien hoef jij vandaag niet je hele leven om te gooien. Misschien gaat het maar om één stap.

Een gesprek dat je steeds uitstelt. Een sportschool waar je niet naar binnen durft. Een opleiding. Een idee. Een droom. Een grens waarvan je al jaren zegt: dat is niks voor mij.

Misschien klopt dat. Maar misschien ook niet.

Iets verder. Nog één stap. Nog één poging. Niet om iemand anders iets te bewijzen, maar om te ontdekken wat er werkelijk in jou zit.

Recycle je pijn

De avond begon met iets wat vaker terugkomt binnen Moed & Ontmoet: je kunt niet altijd bepalen wat je overkomt, maar je kunt wel leren bepalen wat je ermee doet.

Heb je pijn gehad? Ben je door iets moeilijks gegaan? Laat het dan, als het kan, niet alleen pijn blijven.

Misschien kun je er iemand anders mee helpen. Misschien wordt jouw verhaal later een bemoediging voor iemand die vandaag midden in dezelfde situatie zit. Misschien kun jij zeggen: ik weet hoe dit voelt. Ik ben daar geweest. En ik ben er doorheen gekomen.

Dan waren jouw tranen niet voor niets.

Leren leven in de storm

Durkey vertelde tijdens deze avond ook over een periode waarin hij jarenlang met ziekte leefde. Vermoeidheid hoorde bij zijn dagelijks leven. Op zijn werk wist bijna niemand hoeveel energie het hem werkelijk kostte.

Tijdens de lunch ging hij soms zogenaamd even iets uit de auto halen. Maar in werkelijkheid ging hij een paar minuten slapen. Wekker zetten. Energiedrank. En daarna weer naar binnen. Alsof er niets aan de hand was.

Niet doen alsof de storm niet bestaat. Maar ook niet automatisch besluiten dat de storm het einde betekent.

Leun mee in de bocht

Daarbij gebruikte Durkey een beeld van achterop een motor zitten. Als de bestuurder een bocht naar links ingaat, is het niet verstandig om met heel je lichaam naar rechts te gaan hangen.

Je moet mee bewegen. Dat betekent niet dat jij de bocht hebt gekozen. Maar als de bocht er eenmaal is, moet je leren hoe je erdoorheen komt.

Zo is het soms ook in het leven. Er gebeuren dingen die je nooit had besteld: ziekte, verlies, teleurstelling, een relatie die stukloopt of een deur die dichtgaat.

Een nieuwe wereld vraagt niet automatisch om een nieuwe jij

Later vertelde Durkey over een serie waarin de wereld was veranderd en de overgebleven mensen in een enorme trein leefden. Achterin de trein leefden mensen met weinig. Voorin was luxe, rijkdom en goed eten.

Op het eerste gezicht waren het twee totaal verschillende werelden. Maar hoe verder het verhaal ging, hoe duidelijker iets werd: aan beide kanten waren liefde en vriendschap, maar ook jaloezie, macht, hebzucht, angst en onzekerheid.

Meer geld maakt je niet automatisch gelukkiger. Een hogere functie maakt je niet automatisch wijzer. Meer succes maakt je niet automatisch een beter mens. Soms vergroot succes alleen wat er al in je zat.

Echte rijkdom

Daarom kwam opnieuw de vraag naar voren: wat is rijkdom eigenlijk?

Is rijkdom alleen veel geld hebben? Of is rijkdom ook iemand hebben die naast je zit wanneer het moeilijk wordt? Iemand met wie je kunt lachen. Iemand met wie je kunt huilen. Iemand die blij is wanneer het goed met je gaat.

Want wat heb je aan alles wanneer je niemand hebt om het mee te delen?

Mensen zijn meer dan hun slechtste seizoen

Tijdens de avond kwam ook vergeving ter sprake. Soms houden wij iemand jarenlang gevangen in één seizoen. We hebben gezien wat iemand deed. We hebben pijn gehad. En vanaf dat moment is die persoon voor ons alleen nog maar: dat wat hij toen deed.

Maar mensen zijn meer dan één hoofdstuk. Dat betekent niet dat wat iemand gedaan heeft ineens goed was. Het betekent ook niet dat je opnieuw beste vrienden moet worden.

Maar je kunt wel besluiten: ik wil niet dat wat jij hebt gedaan mijn volgende tien jaar blijft bepalen.

Je kunt gelijk hebben en toch verliezen

Dat was misschien wel één van de belangrijkste gedachten van deze avond. Je kunt volledig gelijk hebben. Iemand heeft jou echt verkeerd behandeld. De situatie was echt oneerlijk. Je hebt misschien zelfs bewijs.

Maar als je iedere ochtend nog steeds boos wakker wordt, als je iedere beslissing nog steeds vanuit die pijn maakt, als je niet verder kunt voordat iemand eindelijk “sorry” zegt, dan heeft die persoon misschien allang zijn leven voortgezet.

Je hebt geen excuses nodig om verder te gaan

Natuurlijk is een oprecht excuus mooi. Soms kan het veel herstellen. Maar jouw leven hoeft niet stil te staan totdat iemand anders eindelijk begrijpt wat hij heeft gedaan.

Misschien komt die sorry. Misschien nooit. Maar jij hebt vandaag nog steeds een leven. Tijd is kostbaar. En iedere dag die voorbijgaat, komt niet terug.

Ik ga verder.

Pas op dat je geen bunker bouwt

Pijn kan ervoor zorgen dat we muren bouwen. Nog een muur. En nog één. Niemand komt meer binnen. Niemand doet mij dit ooit nog aan.

Dat voelt misschien veilig. Tot je ontdekt dat je niet alleen het gevaar hebt buitengesloten, maar ook liefde, nieuwe mensen, nieuwe mogelijkheden en nieuwe ervaringen.

Hou je handen vrij

Aan het einde kwam alles eigenlijk samen. Als jij vooruit wilt, heb je ruimte nodig. Ruimte in je hoofd. Ruimte in je hart. Ruimte in je handen.

Je kunt moeilijk iets nieuws vasthouden wanneer beide handen nog volledig gevuld zijn met spijt, boosheid, wrok, teleurstelling, de mening van iemand anders of wat gebeurd is.

Leer ervan. Recycle het. Gebruik het. En laat daarna los wat je niet langer hoeft mee te dragen.

Het verleden is om van te leren, niet om in te wonen

Bij Moed & Ontmoet zeggen we vaker: het verleden is om van te leren, niet om in te kamperen. Want als je te lang in het verleden kampeert, ga je uiteindelijk kramperen.

Je hoeft niet te doen alsof er niets is gebeurd. Maar je hoeft er ook niet te blijven.

Maar hoe dan ook: kom in beweging. Want je leven ligt niet achter je. Het ligt voor je.

Wat is jouw water?

Durkey begon de avond met iets persoonlijks. Toen hij jaren geleden begon met spreken, had hij helemaal geen grote zalen nodig. Hij oefende thuis. Op zolder. Later reed hij met zijn auto naar een industrieterrein en deed alsof er een heel publiek voor hem stond.

Hij introduceerde zichzelf en begon te spreken. Niet omdat iemand hem had ingehuurd, maar omdat hij het geweldig vond. Het maakte niet uit of er honderd mensen stonden of helemaal niemand.

Zoals een vis zich thuis voelt in water, zo is het belangrijk om te ontdekken waar jij tot leven komt. Voor de één is dat spreken. Voor de ander schrijven. Muziek maken. Koken. Mensen helpen. Ondernemen. Sporten. Ontwerpen.

Soms zit jouw gave precies in datgene wat jij zelf allang normaal bent gaan vinden.

De beste versie van jezelf

Tijdens de avond kwam het beeld voorbij van iemand die in een droom zichzelf zag. Niet zoals hij vandaag was, maar als de betere versie. De versie waarvan je denkt: als ik daar zou kunnen komen…

En vervolgens kwam de boodschap: als jij die persoon wilt worden, zul je moeten investeren.

Logisch eigenlijk. Want de persoon die je vandaag bent, heeft je gebracht tot waar je vandaag bent. Wil je ergens anders uitkomen, dan zul je iets anders moeten doen.

Investeren is meer dan geld

Bij investeren denken veel mensen meteen aan geld. Maar geld is maar één onderdeel.

Je investeert ook tijd, aandacht, energie, focus en discipline. Soms betekent investeren dat je ergens bewust nee tegen zegt, zodat je tegen iets anders ja kunt zeggen.

Geef je voortdurend aandacht aan negativiteit, dan wordt negativiteit steeds groter. Maar als jij besluit: ik ga groeien, ik ga leren, ik ga mijzelf ontwikkelen, dan gebeurt er ook iets.

Uit de grijze massa

Veel mensen doen ongeveer hetzelfde. Niet omdat dat per se verkeerd is, maar omdat het veilig voelt. Iedereen loopt dezelfde kant op. Iedereen vindt ongeveer hetzelfde normaal.

Tot jij besluit: ik wil iets anders. En ineens val je op. Waarom doe je dat? Waarom moet jij weer iets beginnen? Waarom ben jij veranderd?

Maar verandering hoort er anders uit te zien. Als alles hetzelfde blijft, is er immers niets veranderd.

De adelaar tussen de kippen

Daarbij kwam een bekend beeld terug: een adelaar die tussen kippen opgroeit. Wanneer hij alleen naar de kippen kijkt, denkt hij misschien dat er iets mis is met hem.

Hij is groter. Hij ziet er anders uit. Hij past niet helemaal. De kippen begrijpen hem ook niet. Tot hij op een dag omhoog kijkt en daar een andere adelaar ziet vliegen.

Maar probeer dat vervolgens eens uit te leggen aan een kip. De kip ziet niet wat hij ziet. Niet omdat de kip slecht is, maar omdat de kip vanuit zijn eigen wereld kijkt.

Niet iedereen hoeft jouw visie te begrijpen. Niet iedereen heeft gezien wat jij hebt gezien.

Voorbij de muur van angst

Veranderen klinkt mooi totdat je daadwerkelijk moet veranderen. Dan komt angst. Wat als het mislukt? Wat als niemand mij begrijpt? Wat als mijn familie dit nog nooit heeft gedaan? Wat als ik voor gek sta?

De mensen naar wie wij opkijken, zien we meestal wanneer ze al aan de andere kant staan. We zien het podium, het succes en de resultaten. Maar we zien niet altijd de twijfel, de fouten, de investeringen, de littekens en de momenten waarop zij ook dachten: doe ik dit wel?

Succesvolle mensen hebben vaak littekens. Je ziet ze alleen niet altijd vanaf de buitenkant.

Je hoeft het niet alleen te doen

Wanneer een topsporter beter wil worden, zoekt hij een trainer. Wanneer iemand een marathon wil lopen, zoekt hij begeleiding. Wanneer iemand op hoog niveau presteert, staat er vaak iemand in de corner.

Een coach. Een mentor. Iemand die meekijkt. Iemand die ziet wat jij zelf niet ziet.

Daarom is ook je omgeving belangrijk. Mensen beïnvloeden elkaar. Negativiteit is besmettelijk. Maar groei ook. Motivatie ook. Moed ook.

Rijkdom is meer dan geld

Investeren gaat niet alleen over bereiken. Het gaat ook over mensen. Durkey vertelde over het overlijden van zijn vader en het moment waarop hij merkte dat woorden soms niet genoeg zijn.

Soms hoef je helemaal niets te zeggen. Je hoeft geen verklaring te hebben. Je hoeft niet altijd met antwoorden te komen.

Dat is rijkdom. Mensen met wie je kunt lachen én mensen die naast je blijven staan wanneer je huilt. Dat is iets wat geld nooit kan vervangen.

Wie staat er in jouw corner?

Als jij zegt: ik wil groeien, ik wil verder, ik wil iets veranderen, dan hoort daar ook een vraag bij: wie staat er eigenlijk in jouw corner?

Heb je iemand die eerlijk tegen je is? Iemand die je stimuleert? Iemand die je corrigeert? Iemand die je helpt structureren? Iemand die vraagt hoe het met je gaat?

Online kun je tegenwoordig ontzettend veel leren. YouTube. Podcasts. Boeken. AI. Cursussen. Maar menselijk contact blijft iets anders.

Geven is ook investeren

Investeren werkt twee kanten op. Je investeert in jezelf, maar je kunt ook in anderen investeren.

Een glimlach. Iemand helpen met een tas. Een paraplu geven. Tijd maken. Luisteren. Aanmoedigen. Soms lijkt het klein, maar kleine dingen kunnen ontzettend veel doen.

Vergeet alleen de dankbaarheid niet

Er zat ook een waarschuwing in deze avond. Durkey vertelde over een vrouw die een schoonmaakster wilde helpen. In het begin was de schoonmaakster enorm dankbaar voor de kleding en schoenen die ze kreeg.

Maar na een aantal keer veranderde haar houding. Wat eerst een geschenk was, werd vanzelfsprekend. En daardoor stopte uiteindelijk ook het geven.

Blijf dankbaar. Blijf leerbaar. Blijf beseffen dat niemand verplicht is om jou te helpen. Want hoogmoed kan deuren sluiten die dankbaarheid juist openhoudt.

Misschien stond er nog veel meer klaar

Misschien was dat wel het pijnlijke van het verhaal. Die vrouw dacht dat het om een paar tassen ging, maar degene die gaf had misschien nog veel grotere plannen.

Meer hulp. Meer ondersteuning. Misschien zelfs investeren in een droom of stichting. Maar karakter kwam eerst aan het licht.

Investeer in de persoon die je wilt worden

Misschien is dat de vraag die je vanuit deze avond kunt meenemen: wie zie jij wanneer je denkt aan de beste versie van jezelf?

En daarna: wat vraagt die persoon van jou? Meer discipline? Meer kennis? Een coach? Een betere omgeving? Minder afleiding? Meer tijd? Een moeilijke keuze? Een kleine investering?

Je hoeft morgen niet ineens die complete persoon te zijn. Maar je kunt vandaag wel één stap zetten.

Trauma reist soms met je mee

Trauma ontstaat vaak doordat iets diepe impact heeft gemaakt. Een gebeurtenis. Een relatie. Een gezinssituatie. Woorden. Agressie. Afwijzing. Controle.

Wat ooit gebeurd is, kan jaren later nog invloed hebben op hoe iemand reageert. Daarom kan iemand soms extreem reageren op iets wat voor een ander heel klein lijkt.

Een toon. Een zin. Een blik. Een situatie. En jij denkt: wat heb ik nou verkeerd gedaan? Terwijl de reactie misschien helemaal niet alleen over jou gaat.

Je kunt iemand niet redden die zelf niet wil veranderen

Dat wordt vooral ingewikkeld in relaties. Want wanneer je van iemand houdt, ontstaat soms het idee: ik help hem wel. Ik verander haar wel. Bij mij wordt het anders.

Maar liefde alleen kan iemand niet dwingen om te veranderen. Iemand moet zelf bereid zijn om naar zijn gedrag te kijken. Zelf verantwoordelijkheid nemen. Zelf zeggen: dit patroon stopt bij mij.

En daar kun je jezelf langzaam in verliezen.

Wanneer liefde pijn en hoop door elkaar mengt

Tijdens deze avond kwam ook trauma bonding ter sprake. Dat zie je bijvoorbeeld wanneer iemand heel lief kan zijn en daarna ineens agressief, controlerend of kwetsend.

Dan ontstaat er een soort jojo. Pijn. Afstand. Sorry. Liefde. Hoop. En dan opnieuw pijn.

Precies wanneer je denkt: nu is het klaar, komt ineens weer die persoon tevoorschijn op wie je ooit verliefd werd. En je denkt: misschien verandert het nu echt.

Een huis is niet automatisch een thuis

Een huis heeft muren, een dak en een voordeur. Maar een thuis is iets anders.

Thuis is een plek waar je jezelf kunt zijn. Waar je masker af mag. Waar je kunt ontspannen. Waar je kunt denken. Waar je mag dromen.

Het hoort een plek te zijn waar je kunt groeien en bloeien. Niet een plek waar je voortdurend bezig bent met hoe iemand gaat reageren.

Het meisje dat ineens haar glans verloor

Durkey vertelde een verhaal uit zijn tijd als voetbalcoach. Zijn team speelde tegen een andere ploeg. Bij de tegenstander liep een meisje rond dat ongelooflijk goed kon voetballen.

Links. Rechts. Snel. Technisch. Iedere keer wanneer zij aan de bal kwam, dacht je bijna: daar gaat ze weer. Ze had iets. Power. Vrijheid. Zelfvertrouwen.

Totdat één van haar teamgenoten tegen haar zei: je vader is er.

En op dat moment veranderde alles. De speelster die even daarvoor nog schitterde, verdween als het ware. Haar vrijheid was weg. Haar energie zakte. Ze speelde anders.

Wie staat er langs jouw lijn?

Misschien staat er in jouw leven ook iemand langs de lijn. Een vader. Een moeder. Een partner. Een baas. Een vriend. Een familielid.

Iemand bij wie jij verandert zodra die persoon binnenkomt. Niet positief, maar kleiner. Voorzichtiger. Onzekerder.

En dat is belangrijke informatie. Want iemand kan zelf trauma dragen, maar dat betekent niet dat zijn of haar trauma jouw trauma moet worden.

Als je wilt groeien, moet je snoeien

Dat bracht ons bij een volgende gedachte: snoeien is bloeien.

Bij een plant voelt snoeien misschien vreemd. Je knipt iets weg wat erbij hoort. Maar je doet het omdat je weet dat er daarna ruimte komt voor nieuwe groei.

Soms geldt dat ook in het leven. Niet iedere relatie hoeft op dezelfde manier door te gaan. Soms moet er afstand komen. Soms moet een gesprek plaatsvinden.

En dan komt angst

Zodra je een moeilijke keuze moet maken, komt angst meestal meteen met argumenten.

Wat als ik alleen kom te staan? Wat als ik financieel vastloop? Wat als mijn familie boos wordt? Wat als iemand mij afwijst? Wat als ik fout zit? Wat als het mislukt?

En zo blijven mensen soms jarenlang op dezelfde plek. Niet omdat ze niet weten dat iets moet veranderen, maar omdat angst hen overtuigt dat bewegen gevaarlijker is dan blijven.

Angst blaft vaak harder dan hij bijt

Aan het einde van de avond vertelde Durkey een verhaal over een jongen die als kind achterna was gezeten door een hond. Voor een klein kind voelde die hond enorm. Het werd een trauma.

De jongen groeide op, maar de angst voor honden groeide als het ware met hem mee. Later moest hij iedere dag langs een huis waar opnieuw een grote hond stond. Die hond blafte, gromde en sprong over het hek.

Iedere dag rende die jongen weg. Tot hij op een dag dacht: ik ben er klaar mee. Hij besloot niet opnieuw te vluchten.

Toen zag hij iets. De hond had geen tanden. Al die tijd. Al die angst. Al dat rennen. En ineens zag hij: ik was bang voor een tandloze hond.

Sommige dingen ontdek je pas wanneer je stopt met rennen

Je kunt jaren bang zijn voor een gesprek. Bang zijn om nee te zeggen. Bang zijn om iemand teleur te stellen. Bang zijn om afstand te nemen. Bang zijn om iets nieuws te beginnen.

Maar zolang je blijft rennen, blijft de angst achter je aan komen.

Dan kun je ontdekken: waar ben ik eigenlijk bang voor? Klopt mijn angst nog wel? Is die persoon werkelijk zo machtig? Of heb ik jarenlang gereageerd op een beeld dat groter is geworden dan de werkelijkheid?

Confronteren betekent niet vechten

Confronteren hoeft niet te betekenen dat je schreeuwt. Het kan heel rustig zijn.

Het kan betekenen: ik moet dit gesprek voeren. Ik moet aangeven wat dit met mij doet. Ik moet zeggen waar mijn grens ligt. Ik moet stoppen met doen alsof alles goed gaat.

Dat is niet respectloos. Dat is jezelf serieus nemen. Jij bent ook iemand. Jij hebt ook een stem. Jij mag er ook zijn.

Jouw trauma is niet mijn identiteit

Dat is misschien de zin die alles samenbrengt: jouw trauma hoeft niet mijn trauma te worden.

Iemand anders kan beschadigd zijn. Iemand anders kan angst hebben. Iemand anders kan bepaalde overtuigingen hebben. Maar jij hoeft daar niet automatisch in mee te leven.

Je mag luisteren. Je mag begrip hebben. Je mag helpen. Maar je hoeft jezelf niet kwijt te raken.

Laat jezelf weer spelen

Het leven is ook een speelveld. En jij bent niet gemaakt om aan de zijlijn te blijven staan omdat iemand anders hard schreeuwt.

Je hebt jouw eigen talent. Jouw eigen kleur. Jouw eigen stem. Jouw eigen manier van spelen.

Misschien moet je snoeien. Misschien moet je grenzen stellen. Misschien moet je een moeilijk gesprek voeren. Misschien moet je eindelijk stoppen met rennen voor die hond.

Soms begint trauma verslaan niet altijd met vergeten. Soms begint het met kijken. Confronteren. Een grens trekken. En daarna weer het veld oplopen.

Waar wil je naartoe?

Wanneer mensen op vakantie gaan, beginnen ze meestal met een bestemming. Ze zeggen: daar wil ik heen. Zon. Warmte. Rust. Een andere omgeving.

En vervolgens gaan ze daar iets voor doen. Ze boeken een ticket. Ze maken tijd vrij. Ze stoppen er geld in. Ze pakken hun koffer.

Dat geldt niet alleen voor vakantie. Dat geldt ook voor je leven. Als jij ergens naartoe wilt, zul je misschien iets moeten investeren: tijd, energie en aandacht.

En soms zul je ook de plek waar je nu bent moeten verlaten. Want als je altijd hetzelfde blijft doen, krijg je meestal ook hetzelfde resultaat.

Niet alles past in je koffer

Als je op vakantie gaat, neem je ook niet je hele huis mee. Geen bankstel. Geen kledingkast. Geen vijftien winterjassen als je naar een warm land gaat.

Je kiest. Wat heb ik nodig op de plek waar ik naartoe ga? En wat kan thuisblijven?

Misschien is dat ook een vraag die we vaker over ons eigen leven mogen stellen. Wat neem ik eigenlijk allemaal mee? Welke gedachten? Welke gewoontes? Welke relaties? Welke overtuigingen? Welke pijn?

Dan komt het checkpoint

Op een luchthaven kun je niet zomaar doorlopen. Op een bepaald moment word je gecontroleerd. Ticket graag. Paspoort. Bagage. Klopt het verhaal?

En ook daarin zat tijdens deze avond een mooie vergelijking. Wij kunnen allemaal zeggen: “Ik wil dit.” “Ik ga dat doen.” “Dit is mijn droom.”

Maar ergens onderweg komt er een checkpoint. Een moment waarop woorden daden moeten worden.

En misschien nog belangrijker: zijn er mensen in jouw leven die jou eerlijk mogen checken?

En dan: vliegtuigmodus

Na het checkpoint stap je uiteindelijk het vliegtuig in. Je hebt je bestemming. Je hebt je ticket. Je hebt de juiste spullen meegenomen. Nu wil je vliegen.

En precies dan wordt gevraagd om bepaalde verbindingen uit te schakelen. Waarom? Omdat je geen onnodige storing wilt. Geen ruis. Geen afleiding.

Misschien is dat soms ook nodig wanneer jij serieus ergens naartoe wilt. Niet ieder geluid hoeft je onderweg te bereiken. Niet iedere mening hoeft binnen te komen.

Wie zit er eigenlijk in jouw vliegtuig?

Wie zijn de mensen die je stimuleren? Wie gelooft in jouw groei? Wie durft je te corrigeren? Wie vraagt hoe het met je gaat? Wie helpt je wanneer je even vastloopt?

Dat zijn de mensen die je nodig hebt wanneer je wilt groeien. Niet mensen die ieder nieuw idee meteen kapotpraten. Niet mensen die vooral uitleggen waarom iets onmogelijk is.

Maar ook niet alleen mensen die overal ja op zeggen. Je hebt mensen nodig die eerlijk met je meelopen.

Wanneer je leven crasht

Vooruitgaan betekent niet dat alles altijd goed gaat. Zelfs vliegtuigen kunnen crashen. En ook in het leven kunnen dingen gebeuren die je niet zag aankomen.

Een relatie kan stuklopen. Een bedrijf kan mislukken. Een gezin kan uit elkaar vallen. Een droom waar je jarenlang voor hebt gewerkt kan ineens instorten.

Dan komt dezelfde vraag als na een vliegtuigcrash: wat is hier gebeurd?

Die bewaart informatie. Wat gebeurde er vlak voor de crash? Welke signalen waren er? Wat werd er gezegd? Waar ging het mis? Niet om eindeloos naar de ramp te blijven kijken, maar om ervan te leren.

Kijk terug om te leren, niet om te blijven

Misschien hebben wij allemaal zo’n persoonlijke black box: ons verleden. Daar liggen ervaringen opgeslagen. Goede beslissingen. Verkeerde beslissingen. Waarschuwingen die we negeerden.

De bedoeling is alleen niet dat je daar gaat wonen. Het verleden kan een geweldige leraar zijn, maar het is een slechte woonplaats.

Pak de informatie. Leer ervan. En ga weer naar voren. Want wanneer je iedere ochtend wakker wordt en jezelf opnieuw aansluit op alles wat gisteren fout ging, geef je het verleden macht over vandaag.

En vandaag heeft niets verkeerd gedaan. Vandaag is nieuw.

Bouw eelt op

Ons lichaam laat eigenlijk al zien hoe groei werkt. Wanneer je met je handen werkt, kan er eelt ontstaan. Waarom? Omdat je lichaam zich aanpast.

Het probeert sterker te worden voor de volgende keer. Misschien mag onze mindset hetzelfde doen.

Wat jou heeft geraakt, hoeft jou niet voor altijd kwetsbaar te houden. Je kunt ervan leren. Je kunt sterker worden. Je kunt andere keuzes maken.

Misschien is het tijd om opnieuw je koffer te pakken

Misschien zijn dit goede vragen om mee te nemen: waar wil ik eigenlijk naartoe? Wat neem ik mee? Wat moet ik achterlaten? Wie mag mij onderweg checken?

Welke stemmen veroorzaken alleen maar ruis? En wat kan ik leren uit mijn eigen black box?

Je hoeft je verleden niet weg te gooien. Je hoeft het ook niet te ontkennen. Maar je hoeft er ook niet in te blijven wonen.

En misschien is het daarna gewoon tijd om even op vliegtuigmodus te gaan. Niet om de wereld buiten te sluiten, maar zodat jij eindelijk kunt opstijgen.

De kracht die je nog niet kende

We kennen allemaal de uitdrukking: een kat in nood maakt rare sprongen. Dat klinkt misschien negatief, maar er zit ook iets krachtigs in.

Wanneer de druk toeneemt, kunnen mensen ineens dingen doen waarvan ze zelf nooit hadden gedacht dat ze ertoe in staat waren. Soms komt er onder druk iets naar boven wat al die tijd al in jou zat.

Durkey vertelde over zijn tijd in het ziekenhuis, waar hij regelmatig mensen ontmoette die ernstig ziek waren. Wat hem opviel? Soms waren juist de mensen die zelf in het ziekenhuisbed lagen degenen die hun familie bemoedigden.

Een kind dat leert lopen, valt ook. En staat weer op. Valt opnieuw. En staat opnieuw op. Tot lopen normaal wordt. Misschien zit er dus soms zelfs in het vallen iets wat ons vormt.

Superman in het ziekenhuis

Als kind was Durkey vaak ziek. Op moeilijke momenten hield hij zichzelf onder andere op de been met verhalen. Robin Hood. Superhelden. En vooral Superman.

Superman was sterk. Hij kon vliegen. Hij kon mensen helpen. Kogels ketsten van hem af. Voor een kind dat zelf te maken had met ziekte en beperkingen was dat een wereld vol mogelijkheden.

Waar de werkelijkheid soms vooral minnen liet zien, brachten die verhalen plussen. En ergens ontstond het verlangen: ik wil niet alleen leven vanuit wat mij beperkt. Ik wil ontdekken wat er wél in mij zit.

Clark Kent of Superman?

Het mooie aan Superman is dat hij twee kanten heeft. Aan de buitenkant is er Clark Kent. Gewone kleding. Een bril. Naar zijn werk. Tussen andere mensen. Niets bijzonders.

Maar in dezelfde persoon zit Superman. En misschien lijken wij daar meer op dan we denken.

Aan de buitenkant zie je misschien gewoon iemand die iedere ochtend naar zijn werk gaat. Een vader. Een moeder. Een student. Een ondernemer. Iemand die boodschappen doet en rekeningen betaalt.

Soms hebben de omstandigheden alleen nog niet gevraagd om die kracht naar boven te halen.

Maar zelfs Superman had kryptonite

Superman had enorme krachten. Maar er was ook iets wat hem kon verzwakken. Kryptonite. Wanneer dat te dichtbij kwam, verdween zijn kracht.

En precies daar ontstond tijdens deze avond de vraag: wat is jouw kryptonite?

Want wij hebben misschien geen groene steen in onze broekzak. Maar er kunnen wel dingen in ons leven zijn die onze kracht wegzuigen.

Een omgeving waarin je voortdurend wordt klein gehouden. Negatieve woorden die je jarenlang hebt gehoord. Een relatie waarin je jezelf steeds verder kwijtraakt. Angst. Een ervaring uit je verleden.

Bescherm wat er in jou zit

Daarom is het belangrijk om jezelf af te vragen: waar groei ik? Waar bloei ik? Welke mensen halen iets goeds in mij naar boven? En welke omgeving haalt juist alle energie uit mij?

Soms betekent groeien ook dat je moet snoeien. Niet alles en iedereen hoeft met je mee naar iedere volgende fase van je leven.

Alles wat je aandacht geeft, groeit. Blijf je alleen naar de minnen kijken, dan worden de minnen steeds groter. Maar wanneer je jezelf traint om ook de plussen te zien, ontstaat er langzaam een andere manier van leven.

Van min naar plus

Dat betekent niet dat moeilijke dingen ineens niet meer bestaan. Een probleem blijft soms gewoon een probleem. Een diagnose verdwijnt niet doordat je een positieve zin uitspreekt. Verdriet is nog steeds verdriet.

Maar je kunt wel bepalen waar je naast dat probleem óók je aandacht op richt.

Tijdens de avond deelde Durkey hoe hij zelf jarenlang met ziekte te maken had en hoe hij bewust probeerde niet alleen te leven vanuit wat er medisch over hem werd gezegd.

Niet door de werkelijkheid te ontkennen. Maar door ook te blijven geloven dat zijn verhaal groter kon zijn dan alleen ziekte.

Soms moet je beginnen met je mond

Maar wat doe je als je hoofd nog helemaal niet positief denkt? Dan kun je ergens anders beginnen. Met wat je zegt.

Want woorden doen iets met ons. Wanneer je iedere dag zegt: “Het gaat toch fout.” “Ik kan helemaal niks.” “Niemand zit op mij te wachten.” dan hoor jij die woorden zelf ook steeds opnieuw.

Maar je kunt die cirkel doorbreken. Niet door tegen jezelf te doen alsof alles geweldig is. Wel door bewust andere woorden te kiezen.

Soms loopt je gevoel nog achter. Dat is oké. Je hoeft niet eerst alles te voelen voordat je anders mag gaan praten. Soms loopt je gevoel uiteindelijk achter je nieuwe woorden aan.

En toen kwam Afrika…

Aan het einde van de avond vertelde Durkey een verhaal waar de groep behoorlijk om kon lachen. Hij reisde met een groep naar Afrika om mensen te inspireren en te bemoedigen.

Klinkt prachtig. Totdat je weet dat hij een enorme hekel had aan viezigheid én bang was voor slangen.

En daar stond hij. Op plekken die totaal niet aansloten bij zijn comfortzone. Primitieve omstandigheden. Toiletten waar je liever niet te lang naar keek. Kikkers. En jawel… een slang in een boom.

Alles in hem kon eigenlijk maar één ding zeggen: ik wil naar huis. Maar naar huis gaan was op dat moment geen optie.

Dus gebeurde er iets bijzonders. Hij paste zich aan. Dag één was moeilijk. Dag twee ook. Maar na verloop van tijd at hij gewoon mee, leefde hij mee en deed hij dingen waarvan hij vooraf had gezegd: nooit. Echt nooit.

Misschien zit er meer in jou dan je denkt

Je hoeft niet iedere dag Superman te zijn. Je mag ook gewoon Clark Kent zijn. Maar vergeet niet dat er misschien meer kracht in jou zit dan je vandaag gebruikt.

Let daarom ook goed op jouw kryptonite. Wat verzwakt jou? Wat houdt jou klein? Wat krijgt te veel aandacht? Welke stem geloof je steeds opnieuw?

En misschien nog belangrijker: waar kom jij juist tot leven?

Onder alle lagen van teleurstelling, angst, pijn en ervaringen kan nog steeds iemand zitten die kan opstaan. Iemand die opnieuw kan leren. Iemand die kan groeien.

Iedereen praat. Maar naar wie luister jij?

We leven in een wereld vol stemmen. Familie heeft een mening. Vrienden hebben een mening. Collega’s hebben een mening. Social media heeft een mening.

En iedereen weet wel ongeveer wat jij volgens hen zou moeten doen. Maar ergens tussen al die stemmen moet jij nog steeds ontdekken: wat past bij mij? Wie ben ik? Waar ligt mijn kracht?

Tijdens de avond werd het mooi verwoord: andere mensen kunnen je helpen, stimuleren en soms iets in jou bevestigen. Maar zij hoeven niet te bepalen welke kleuren jij moet dragen.

Pas op welk liedje je blijft afspelen

Sommige gedachten beginnen klein. “Ik kan dit niet.” “Dat is niks voor mij.” “Bij mij gaat het toch altijd mis.” “Ik ben nu eenmaal zo.”

Maar als je zo’n zin maar vaak genoeg herhaalt, wordt het op een gegeven moment meer dan een gedachte. Het wordt een overtuiging.

En een overtuiging gaat bepalen hoe je kijkt, hoe je praat en zelfs welke keuzes je maakt.

Misschien ben jij niet het probleem

Tijdens de avond vertelde Durkey een herkenbaar verhaal over klussen. Hij wilde thuis iets ophangen en moest boren in het plafond. Makkie, zou je denken. Maar dat viel tegen.

Boor erin. Proberen. Geen beweging. Andere boor. Nog steeds niks. Op een gegeven moment ontstond de conclusie: ik ben gewoon geen klusser.

Daarna kwam er nog een verhaal bij. Het huis zou zó stevig gebouwd zijn dat het bijna een bunker leek. Dus daar was ineens nóg meer bewijs: zie je wel, het ligt niet aan mij. Dit huis is gewoon niet doorheen te komen.

Tot er iemand kwam die verstand had van klussen. Hij keek naar de boormachine en naar het gereedschap en kwam met een simpele boodschap:

En precies daar zat de les. Hoe vaak zeggen wij: “Ik kan het niet.” Terwijl we eigenlijk bedoelen: ik weet nog niet hoe. Of: ik gebruik nog niet het juiste gereedschap. Of: ik heb nog niet de juiste mensen om mij heen.

Dat is nogal een verschil. Want als jij jarenlang gelooft dat jij het probleem bent, ga je jezelf ook zo behandelen.

Wat je aandacht geeft, groeit

Deze avond ging niet alleen over positief denken. Het ging vooral over bewust worden.

Waar gaat jouw aandacht iedere dag naartoe? Naar alles wat fout kan gaan? Naar mensen die jou niet zien zitten? Naar wat je vroeger hebt meegemaakt? Of ook naar wat er nog mogelijk is?

Wanneer je voortdurend zegt: “Dit gaat mij nooit lukken”, dan ga je vanzelf bewijs verzamelen dat het inderdaad niet lukt.

Maar hetzelfde werkt ook de andere kant op. Wanneer je anders leert praten, anders leert kijken en andere keuzes gaat maken, verandert langzaam ook de wereld om je heen.

Soms raakt een moeilijke situatie vertrouwd

Een ander beeld dat deze avond naar voren kwam, ging over mensen die lange tijd in een moeilijke of bedreigende situatie hebben gezeten.

Na verloop van tijd kan zelfs iets ongezonds vertrouwd gaan voelen. Niet omdat het goed is. Maar omdat je eraan gewend bent geraakt.

En dan kan vrijheid zelfs eng worden.

Van buiten lijkt het soms heel eenvoudig. Maar wanneer iets jarenlang jouw werkelijkheid is geweest, vraagt verandering moed.

Jouw pijn hoeft niet voor niets te zijn geweest

Ook deze avond kwam een bekende gedachte van MO Family terug: Recycle Your Pain.

Als je dan toch iets hebt meegemaakt, laat het niet het einde van jouw verhaal worden. Je kunt niet altijd veranderen wat er gebeurd is. Maar je kunt wel beslissen wat ermee gebeurt vanaf vandaag.

Misschien wordt jouw ervaring straks de reden waarom iemand anders zich eindelijk begrepen voelt. Misschien wordt jouw verhaal precies dat ene zetje waardoor iemand denkt: als jij eruit bent gekomen, dan is er misschien voor mij ook nog hoop.

Iedereen heeft iets nodig en iedereen heeft iets te geven

Dat is waar MO Family voor wil staan. Een plek waar je niet alles al op orde hoeft te hebben.

Je mag binnenkomen met vragen. Met onzekerheid. Met een verhaal. Met dromen die misschien nog heel klein zijn. Maar je komt ook niet met lege handen.

Want misschien heb jij iets meegemaakt waar iemand anders vandaag juist iets aan heeft. Misschien heb jij een woord. Een ervaring. Een glimlach. Een luisterend oor.

En wanneer die werelden bij elkaar komen, ontstaat ontmoeting. Ontstaat moed. En soms begint daar precies de verandering die iemand nodig had.

Een vraag om mee te nemen

Misschien is dit een mooie vraag voor deze week:

Misschien ben je helemaal niet te zwak. Misschien ben je helemaal niet mislukt. Misschien heb je gewoon te lang geprobeerd door beton te boren met het verkeerde gereedschap.

En misschien wordt het tijd voor meer power. Niet alleen in je handen. Maar vooral in je hoofd.

Een rugzak die steeds zwaarder werd

Durkey vertelde een persoonlijk verhaal uit zijn jeugd. Hij groeide op in een gezin met zes kinderen waarin zijn vader ontbrak. Als oudste jongen voelde hij al jong een bepaalde verantwoordelijkheid. Ergens ontstond het gevoel: als papa er niet is, dan moet ik misschien iets van die plek innemen.

Op een ijskoude winterdag vroeg zijn jongere broertje of Durkey hem naar het schoolbusje wilde helpen. Buiten was alles spekglad. Samen schuifelden ze voorzichtig richting de bus.

Het ging goed. Tot vlak voor het einde. Zijn broertje gleed uit en viel. En terwijl Durkey zelf nauwelijks overeind kon blijven, hoorde hij zijn broertje zeggen:

Een klein moment. Maar voor Durkey bleef het niet klein. Jarenlang droeg hij die woorden met zich mee. Het gevoel dat hij had gefaald. Dat hij iemand had moeten beschermen en dat het hem niet was gelukt.

Tot hij er jaren later opnieuw met zijn broer over sprak. Zijn reactie? Hij wist nauwelijks waar Durkey het over had. De gebeurtenis die voor de één allang verdwenen was, was voor de ander jarenlang onderdeel geworden van zijn bagage.

Hoe groot hebben wij het gemaakt?

Soms is wat er gebeurd is echt pijnlijk. Soms zijn mensen daadwerkelijk tekortgeschoten. Soms zijn we verlaten, gekwetst, teleurgesteld of beschadigd.

Dat hoeven we niet kleiner te maken dan het is. Maar er komt ook een moment waarop we onszelf mogen vragen: hoe lang blijf ik dit dragen?

Want soms wordt iets in ons hoofd en hart steeds groter. We herhalen gesprekken. We bedenken wat we anders hadden moeten doen. We blijven teruggaan naar hetzelfde moment.

En ondertussen wordt de rugzak steeds zwaarder.

Je kunt mensen begeleiden. Je kunt van ze houden. Je kunt het beste met ze voorhebben. Maar je kunt niet voorkomen dat iemand soms valt.

Recycle je pijn

Bij MO geloven we niet dat jouw pijn het laatste hoofdstuk van jouw verhaal hoeft te zijn.

Misschien kun je wat je hebt meegemaakt niet veranderen. Maar je kunt wel bepalen wat je ermee doet.

Als je dan toch door iets heen bent gegaan, laat het dan niet voor niets zijn geweest. Misschien heeft jouw strijd je iets geleerd waarmee je straks iemand anders kunt helpen.

Misschien heeft afwijzing jou geleerd hoe belangrijk het is om anderen wél te zien. Misschien heeft het ontbreken van iemand in jouw leven ervoor gezorgd dat jij hebt besloten: ik wil voor anderen de persoon worden die ik zelf vroeger nodig had.

Dan verandert pijn langzaam van alleen een wond in een verhaal waar ook kracht uit kan groeien. Niet omdat de pijn mooi was. Maar omdat jij hebt besloten dat het jou niet klein krijgt.

Wat mag jij loslaten?

Soms houden we mensen vast die allang verder zijn gegaan. Een oude ruzie. Een teleurstelling. Iemand die er niet voor ons was. Een fout die we onszelf nog steeds verwijten. Of woorden die iemand ooit heeft uitgesproken en die jaren later nog steeds door ons hoofd gaan.

Maar loslaten betekent niet dat het nooit gebeurd is.

Loslaten betekent dat wat gebeurd is niet langer iedere dag bepaalt hoe jij vandaag leeft.

Soms begint groei precies op het moment dat je besluit: dit heeft lang genoeg mijn leven bepaald. Ik laat het los en ik ga verder.